Laboratorium

Opis metod akredytowanych

1. Wyznaczanie gęstości metodą areometryczną wg normy PN-EN ISO 3675

Próbka do badań jest doprowadzana do określonej temperatury, a następnie jej część jako próbka analityczna jest przenoszona do cylindra do pomiarów areometrycznych, który uprzednio został doprowadzony, w przybliżeniu, do tej samej temperatury. Odpowiednio dobrany aerometr o temperaturze zbliżonej do temperatury próbki zanurza się w badanej próbce i pozwala na swobodne ustalenie jego położenia. Po wyrównaniu się temperatury odczytuje się wskazania areometru, zapisuje temperaturę badanej próbki i za pomocą znormalizowanych tablic przeliczeniowych odczytuje się odpowiadającą temu wskazaniu wartość gęstości w temperaturze 15°C. Jeśli jest to konieczne, cylinder do pomiarów areometrycznych wraz z zawartością umieszcza się w łaźni o stałej temperaturze, aby uniknąć wahań temperatury w czasie pomiaru.
Zakres: 600-1000 kg/m3

2. Wyznaczanie gęstości metodą oscylacyjną wg normy PN-EN ISO 12185, ASTM D 4052

Gęstość jest podstawową wielkością fizyczną, która może być stosowana w połączeniu z innymi wielkościami, aby scharakteryzować zarówno lekkie jak i ciężkie frakcje ropy naftowej i produktów ropopochodnych. Niewielką objętość (zwykle mniej niż 1 ml) badanej próbki wprowadza się do U-rurki o regulowanej temperaturze. Mierzy się częstotliwość drgań i oblicza się gęstość badanej próbki z zastosowaniem stałej pomiarowej wyznaczonej przez pomiar częstotliwości drgań U-rurki wypełnionej materiałem odniesienia o znanej gęstości.
Zakres: 700-900 kg/m3

3. Oznaczanie składu frakcyjnego metodą destylacji wg normy PN-EN ISO 3405:2012, ASTM D86-12.

Skład frakcyjny określany metodą destylacji normalnej charakteryzuje zdolność przechodzenia paliwa w stan pary i jest parametrem lotności paliwa. Próbkę, ze względu na jej skład i przewidywaną charakterystykę lotności, przydziela się do jednej z czterech grup o zdefiniowanym sposobie montażu aparatu, temperaturze skraplacza i zmiennych operacyjnych. Próbkę analityczną o objętości 100 ml destyluje się w określonych warunkach, zależnie od grupy, do której przyporządkowano próbkę, i systematycznie obserwuje się wskazania termometru oraz objętości uzyskanego kondensatu. Mierzy się objętość pozostałości w kolbie i odnotowuje stratę z destylacji. Koryguje się wskazania termometru do ciśnienia atmosferycznego, a uzyskane dane wykorzystuje się w obliczeniach zgodnie z charakterem próbki i wymaganiami specyfikacji.
Zakres 0-400°C

4. Wyznaczanie temperatury zapłonu metodą zamkniętego tygla Pensky?ego-Martensa wg normy PN-EN ISO 2719:2007.

Badaną próbkę umieszcza się w tyglu do oznaczenia aparatu Pensky?ego-Martensa i ciągle mieszając, podgrzewa się tak, aby wzrost temperatury był stały. Źródło zapłonu wprowadza się przez otwór w pokrywie tygla do oznaczania, w regularnych odstępach temperatury z jednoczesnym przerywaniem mieszania. Najniższa temperatura, w której przyłożenie źródła zapłonu spowoduje zapłon par badanej próbki i szerzenie się płomienia ponad powierzchnią cieczy, jest zapisywana jako temperatura zapłonu pod ciśnieniem atmosferycznym otoczenia. Temperaturę tę koryguje się na normalne ciśnienie atmosferyczne, stosując odpowiednie równanie.
Zakres 40-150°C

5. Oznaczanie pozostałości po spopieleniu metodą wagową wg normy PN-EN ISO 6245:2008.

Parametr wprowadzony w celu zabezpieczenia przed ewentualnymi składnikami mogącymi tworzyć popiół. Pozostałość po spopieleniu oznacza się metodą polegającą na spaleniu badanej próbki w specjalnym naczyniu, redukcji pozostałości węglowej do popiołu przez podgrzewanie w piecu w temperaturze 775°C oraz zważeniu otrzymanej pozostałości.
Zakres: 0,001-0,020 % (m/m)

6. Wyznaczanie temperatury mętnienia metodą ręczną wg normy PN-ISO 3015:1997.

Badana próbkę oziębia się z ustaloną szybkością i okresowo sprawdza jej wygląd. Temperaturę, w której pojawia się zmętnienie przy dnie probówki badawczej, przyjmuje się jako temperaturę mętnienia.
Zakres (-35)-35°C

7. Badanie działania korodującego na miedź metodą wizualną wg normy PN-EN ISO 2160:2004. ASTM D 130-12.

Metoda badania działania korodującego na miedź ciekłych produktów naftowych i określonych rozpuszczalników o maksymalnej prężności par 124 kPa w temperaturze 37,8°C. Wypolerowaną płytkę miedzianą zanurza się w próbce produktu o określonej objętości, a następnie ogrzewa się w czasie i w temperaturze przewidzianej dla danej grupy produktów, która jest poddawana badaniu. Paliwa lotnicze i surowa gazolina są badane w naczyniu ciśnieniowym, a inne produkty przy ciśnieniu atmosferycznym. Po zakończeniu okresu ogrzewania płytkę wyjmuje się, przemywa i ocenia barwę porównując z wzorcami korozji.
Zakres: 1a-4c

8. Oznaczanie lepkości kinematycznej i obliczanie lepkości dynamicznej metodą kapilarna wg normy PN-EN ISO 3104:2004.

Mierzy się czas przepływu stałej objętości cieczy, pod wpływem sił grawitacyjnych, przez kapilarę wzorcowanego lepkościomierza, w powtarzalnych warunkach, w znanej i ściśle kontrolowanej temperaturze. Lepkość kinematyczną, oblicza się, mnożąc zmierzony czas przepływu przez stałą wzorcowania lepkościomierza.
Zakres 1,600-6,000 mm2/s

9. Oznaczanie zawartości zanieczyszczeń metodą wagową wg normy PN-EN 12662:2014-05.

Zanieczyszczenia, czyli substancje nierozpuszczalne zatrzymana na sączku membranowym po sączeniu w warunkach testu. Porcję próbki waży się i sączy z zastosowaniem próżni przez uprzednio zważony sączek membranowy. Sączek z pozostałością przemywa się, suszy i waży. Zawartość zanieczyszczeń jest obliczana na podstawie różnicy mas sączków i jest określana w odniesieniu do masy próbki w mg/kg.
Zakres: 6-30 mg/kg

10. Oznaczanie zawartości wody w punktach przejrzystych jasnych metoda miareczkowania kulometrycznego wg normy PN-EN ISO 12937:2005.

Próbkę ocenia się wzrokowo i jeśli jest ona przejrzysta i jasna oraz wolna od kropelek wody i cząstek stałych widocznych podczas zawirowania, zważoną porcję wstrzykuje się do naczynka miareczkowego aparatu kulometrycznego Karla Fishera, w którym jod do reakcji karla Fishera wydziela się kulometrycznie na anodzie. Gdy wszystka woda zostanie odmiareczkowana, nadmiar jodu wykrywa czujnik elektrometrycznego punktu końcowego i miareczkowanie zostaje przerwane. Ze stechiometrii reakcji wynika, że jeden mol jodu reaguje z jednym molem wody, stąd ilość wody jest proporcjonalna do całkowitego zsumowanego prądu zgodnie z prawem Faradaya.
Jeśli próbka nie jest przejrzysta i nie jest jasna, albo podczas zawirowania obserwuje się kropelki wody lub cząstki stałe, do próbki dodaje się porcje roztworu dioktylosulfobursztynianu sodu przed homogenizacją próbki dokonaną z zastosowaniem mieszadła.
Zakres: 0,003-0,100 % (m/m)

11. Wyznaczanie odporności na utlenianie średnich destylatów paliwowych wg normy PN-EN ISO 12205:2011.

Metoda oznaczenia naturalnej stabilności oksydacyjnej średnich destylatów paliwowych w warunkach przyspieszonego utleniania. Metody nie stosuje się do paliw zawierających komponenty pozostałościowe lub znaczące ilości składników nie pochodzących z ropy naftowej. Próbka przesączonego średniego destylatu paliwowego jest poddawana procesowi starzenia w temperaturze 95°C przez 16h przy przepływie tlenu przez próbkę. Po procesie starzenia próbka jest schładzana do temperatury pokojowej, a następnie sączona w celu oznaczenia zawartości osadów nierozpuszczalnych filtrowanych. Osady nierozpuszczalne przylegające są usuwane z zestawu do utleniania i innych szklanych części rozpuszczalnikiem. Suma osadów nierozpuszczalnych przylegających i osadów nierozpuszczalnych filtrowanych jest podawana jako całkowite osady nierozpuszczalne.
Zakres: 1-30 g/m3

12. Wyznaczanie temperatury płynięcia metodą ręczną wg normy PN-ISO 3016:2005.

Po wstępnym ogrzaniu próbka jest schładzana z ustalona prędkością i kontrolowana w odstępach temperaturowych co 3°C w celu sprawdzenia jej płynności. Najniższą temperaturę, w której obserwuje się przemieszczanie cieczy, uznaje się za wartość temperatury płynięcia.
Zakres: (-35)-35°C

13. Obliczanie indeksu centowego paliw wg normy PN-EN ISO 4264:2010/A1:2013:07

Im większy indeks cetanowy tym większa zdolność zapłonu sprężonej mieszanki paliwowej. Im większy indeks cetanowy tym łatwiejszy rozruch zimnego silnika oraz lepszy przebieg procesu spalania paliwa. Jest to parametr ściśle związany z liczbą cetanową. Im wyższy indeks cetanowy, tym mocniejsze paliwo. Gęstość w temperaturze 15°C i temperatury, w których oddestylowuje się
10% (V/V), 50% (V/V), i 90% (V/V) produktu, są oznaczane znormalizowanymi metodami badań i na podstawie tych danych oblicza się indeks cetanowy, wykorzystując znane zależności.
Zalecany zakres właściwości paliw wg normy PN-EN ISO 4264:2010

  Właściwości paliw Zalecany zakres
Liczba Cetanowa 32,5-56,5
Gęstość w temperaturze 15?C, kg/m3 805,0-895,0
Temperatura oddestylowania 10% (V/V),°C 171-259
Temperatura oddestylowania 50% (V/V),°C 212-308
Temperatura oddestylowania 90% (V/V).°C 251-363

14. Wyznaczanie liczby centowej metodą silnikową wg normy PN-EN ISO 5165:2003.

Liczba cetanowa (LC), czyli wskaźnik zdolności olejów napędowych do samozapłonu. Jeden z podstawowych parametrów olejów napędowych, zależący od ich składu chemicznego. LC oleju napędowego do silników o zapłonie samorzutnym jest oznaczana przez porównanie jego właściwości zapłonowych z analogicznymi właściwościami mieszanek paliw wzorcowych znanych liczbach cetanowych. Badanie jest prowadzone w warunkach znormalizowanych z użyciem silnika badawczego. Oznaczenie jest wykonywane w wykorzystaniem procedury “ujmowania w nawiasy” utworzone z końcowych odczytów w skali pokrętła przy spalaniu w silniku próbki badanej i każdego z dwóch “nawiasujących” paliw wzorcowych, w celu otrzymania względnego opóźnienia zapłonu pozwalającego na interpolacje LC na podstawie odczytów na skali pokrętła.
Zakres: 30-60

15. Wyznaczanie temperatury zablokowanego zimnego filtru wg normy PN-EN 116:2001.

Próbka paliwa, chłodzona w ściśle określonych warunkach, jest zasysana do pipety w odstępach 1°C w warunkach kontrolowanego podciśnienia 2 kPa przez znormalizowany filtr siarkowy. Procedura jest powtarzana w trakcie chłodzenia paliwa po każdym obniżeniu temperatury o 1°C poczynając od temperatury pierwszego oznaczania. Oznaczenie należy prowadzić tak długo, aż ilość wydzielających się z roztworu kryształów parafiny spowoduje zatrzymanie bądź lub spowolnienie przepływu paliwa tak, że czas napełniania pipety przekroczy 60 s lub paliwo nie spływa całkowicie z powrotem do naczynia pomiarowego przed kolejnym oziębieniem paliwa o 1°C.
Jako temperaturę zablokowanego zimnego filtru (CFPP), przyjmuje się temperaturę, w której została rozpoczęta ostatnia filtracja.
Zakres: (-35)-0°C

16. Oznaczanie stabilności oksydacyjnej wg normy PN-EN 15751:2014-05.

Stabilność oksydacyjna jest jedną z podstawowych właściwości eksploatacyjnych oznaczanych dla paliwa do silników wysokoprężnych z zapłonem samoczynnym. Proces utleniania paliwa prowadzi do tworzenia się w nim różnego rodzaju osadów, żywic i kwasów. Powstałe produkty utleniania mogą uszkadzać pompy paliwowe, blokować filtry i przewody paliwowe. Osadzając się na końcówkach wtryskiwaczy, zaburzają one proces wtrysku paliwa. Kwaśne produkty utleniania przyczyniają się do degradowania elementów silnika, powodując zwiększoną korozję oraz szybkie niszczenie różnego rodzaju uszczelnień. Przez próbkę, której temperatura doprowadzona jest do określonej wartości, przepuszcza się strumień oczyszczonego powietrza. Lotne związki, uwalniane z próbki w procesie utleniania, przechodzą wraz z powietrzem do naczynia zawierającego wodę demineralizowana lub destylowaną oraz zaopatrzonego w elektrodę do pomiaru przewodności właściwej. Elektroda połączona jest z jednostką pomiarową i rejestrującą. Wskazuje ona koniec okresu indykcji w chwili, gdy przewodność właściwa zaczyna gwałtownie wzrastać. Przyspieszony wzrost jest spowodowany dysocjacją lotnych kwasów karboksylowych, które tworzą się w procesie utleniania i zostają zaabsorbowane w wodzie.
Zakres: 0,5-30 h

17. Wyznaczanie zawartości żywic obecnych i nieprzemywanych metodą wagową wg normy PN-EN ISO 6246:2001.

Żywice obecne, czyli pozostałość po odparowaniu paliw lotniczych, nie poddawana żadnej obróbce. Odmierzona objętość próbki paliwa podlega odparowaniu w kontrolowanych warunkach temperatury i przepływu powietrza lub pary. Uzyskana pozostałość jest ważona i może być poddana dalszej obróbce przez przemycie rozpuszczalnikiem i kolejne ważenie.
Zakres: 1-10 mg/ml

18. Oznaczanie odporności benzyn na utlenianie metodą okresu indukcyjnego wg normy PN-EN ISO 7536:2011.

Metoda oznaczenia odporności benzyn lotniczych i silnikowych w warunkach przyspieszonego utlenienia, poprzez pomiar okresu indukcyjnego do punktu załamania, prowadzony w urządzeniu wyposażonym w bombę ciśnieniową. Próbkę paliwa utlenia się w bombie ciśnieniowej, wcześniej napełnionej w temperaturze od 15°C do 25°C tlenem pod ciśnieniem 690 kPa, i ogrzewa do temperatury między 98°C a 102°C. Ciśnienie odczytuje się w jednakowych odstępach czasu lub rejestruje w sposób ciągły aż do osiągnięcia punktu załamania. Czas niezbędny do osiągnięcia tego punktu jest obserwowany okresem indukcyjnym w temperaturze oznaczenia, z którego można obliczyć okres indukcyjny w temperaturze 100°C.
Zakres: powyżej 15 min

19. Oznaczanie prężności par nasyconych powietrzem metodą Reid wg normy PN-EN 13016-1:2009, ASTM D 5191-13.

Metoda ta służy do automatycznego oznaczania prężności par cieczy nie lepkich takich jak paliwa ciekłe: benzyny lotnicze, komponenty benzynowe, biopaliwa ciekłe. Schłodzoną, nasyconą powietrzem próbkę o znanej objętości wstrzykuje się do termostatowanej komory, której wytworzono próżnię, lub do komory, której próżnia powstaje podczas przesuwania ruchomego tłoka po wprowadzeniu próbki. Wewnętrzna objętość komory jest pięciokrotnie większa od całkowitej objętości wprowadzanej próbki analitycznej. Po wstrzyknięciu do komory, próbkę pozostawia się do osiągnięcia równowagi termicznej w temperaturze badania wynoszącej 37,8°C. Uzyskane całkowite ciśnienie jest równoważne sumie prężności par próbki i ciśnienia cząstkowego rozpuszczonego powietrza, a mierzy się je za pomocą czujnika ze wskaźnikiem. Zmierzoną całkowitą prężność par można przekształcić na równoważnik par suchych (DVPE), stosując równanie na korelację.
Zakres: 20,0-100,0 kPa

20. Wyznaczanie liczby oktanowej badawczej (LOB) metodą silnikową wg normy PN-EN ISO 5164:2014-08.

Liczba oktanowa badawcza (LOB) jest miarą odporności na spalanie stukowe paliw do pojazdów samochodowych do silników o zapłonie iskrowym przy umiarkowanych obciążeniach silnika. Próbka badanego paliwa, zasilająca silnik CFR, pracujący przy stosunku paliwa do powietrza zapewniającym uzyskanie maksymalnego natężenia stuku, jest porównywana z mieszaninami podstawowych paliw wzorcowych, w celu dobrania takiej mieszaniny, która zasilając silnik pracujący przy stosunku paliwa do powietrza zapewniającym uzyskanie maksymalnego natężenia stuku, wykaże, przy tym samym stopniu sprężenia silnika, takie samo znormalizowane natężenie stuku jak badane paliwo. Objętościowy skład mieszanin podstawowych paliw wzorcowych określa liczbę oktanową dobranej mieszaniny podstawowych paliw wzorcowych, a zarazem liczbę oktanową próbki badanego paliwa.
Zakres: 90-100

21. Wyznaczanie liczby oktanowej motorowej (LOM) metodą silnikową wg normy PN-EN ISO 5163:2014-08, ASTM D2700-14

Liczba oktanowa motorowa (LOM) jest miarą odporności na spalanie stukowe paliw do pojazdów samochodowych do silników o zapłonie iskrowym przy wysokich obciążeniach silnika. Próbka badanego paliwa, zasilająca silnik CFR, pracujący przy stosunku paliwa do powietrza zapewniającym uzyskanie maksymalnego natężenia stuku, jest porównywana z mieszaninami podstawowych paliw wzorcowych, w celu dobrania takiej mieszaniny, która zasilając silnik pracujący przy tym samym stosunku paliwa do powietrza zapewniającym uzyskanie maksymalnego naprężenia stuku, wykaże, przy tym samym stopniu sprężanie silnika, takie samo znormalizowane natężenie stuku jak badane paliwo. Objętościowy skład mieszanin podstawowych paliw wzorcowych określa liczbę oktanową dobranej mieszaniny podstawowych paliw wzorcowych, a zarazem liczbę oktanową próbki badanego paliwa.
Zakres:
80,0-90,0 dla normy PN-EN ISO 5163:2014-08
85,0-103,5 dla normy ASTM D2700-14

22. Wyznaczanie temperatury krystalizacji metodą automatyczną wg normy ASTM D 7153-15 oraz metodą wizualną wg normy ASTM D 2386-15e1.

Metoda ta obejmuje wyznaczenie temperatury poniżej której może dojść do wytworzenia stałych kryształów węglowodorowych. Próbka jest schładzana w bardzo dokładnie kontrolowany sposób aż do powstania kryształów a następnie podgrzewana do czasu ich stopienia. Punkt krystalizacji paliwa jest definiowany jako temperatura, w której podczas podgrzewania topią się ostatnie kryształki w paliwie, które zostało pierwotnie schłodzone tak, aby wydzieliły się kryształy węglowodorów.
Zakres:
(-80)-(-40)°C metoda automatyczna
(-40)-(-60)°C metoda wizualną

23. Określania oddziaływania z woda metodą wizualną wg normy ASTM D 1094-07.

Metoda ta obejmuje określenie obecności składników mieszających się z wodą w paliwach lotniczych i komponentach benzynowych. W badaniu próbka paliwa jest wytrząsana z roztworem buforu fosforanowego. Zmiana objętości oraz wyglądu warstwy wodnej są traktowane jako oddziaływanie paliwa z wodą. Jeśli przy mieszaniu benzyny lotniczej z woda dochodzi do zmiany objętości fazy wodnej wskazuje to na obecność związków rozpuszczalnych w wodzie, takich jak alkohole.

24. Wyznaczanie przewodności elektrycznej metodą konduktometryczną wg normy ASTM D 2624-15.

Przewodność elektryczna paliwa jest bardzo istotnym parametrem związanym z bezpieczeństwem eksploatacji paliw. Szczególnego znaczenia nabiera w odniesieniu do paliw mających zastosowanie w lotnictwie. Metoda ta obejmuje określenie przewodności elektrycznej paliw lotniczych i komponentów benzynowych. Pomiar wykonywany jest metodą konduktometryczną.
Zakres: 50-600 pS/m

25. Określanie odporności na utlenianie metodą wagową wg normy ASTM D 873-12.

Metoda ta określa skłonność do utleniania benzyny lotniczej oraz komponentów benzynowych. W badaniu paliwo jest utlenianie w określonych warunkach w zbiorniku ciśnieniowym wypełnionym tlenem. Następnie metodą wagową wyznaczana jest ilość wytworzonych osadów. Wynik ten może być użyteczny do wskazywania trwałości paliw podczas ich przechowywania.
Zakres: 1-8 mg/100ml

26. Wyznaczanie żywic obecnych metodą wagową wg normy ASTM D 381-12.

Podstawowym wskaźnikiem oceniającym skłonności paliwa do tworzenia osadów jest zawartość żywic. W strefie wysokich temperatur (zawory, denko tłoka, komora spalania itp.) osady stopniowo wypalają się prowadząc do powstawania tzw. nagarów. W trakcie pomiaru badana próbka odparowuje w kontrolowanych warunkach temperatury i przepływu powietrza. Pozostałość zostaje zważona a uzyskany wynik podany w mg/100ml.
Zakres: 1-8 mg/100ml

27. Wyznaczanie punktu anilinowego metodą ręczną C wg normy ASTM D 611-12.

Punkt anilinowy, czyli temperatura, w której następuje rozdzielenie faz mieszaniny aniliny i benzyny. Wskazuje na obecność węglowodorów aromatycznych w benzynie. Znajomość wartości punktu anilinowego jest niezwykle użyteczna w charakterystyce czystych węglowodorów oraz mieszanin węglowodorów. Metoda ta obejmuje określenie punktu anilinowego w benzynach lotniczych i komponentach benzynowych. Metoda C stosowana jest dla próbek, które znacznie parują w punkcie anilinowym.
Zakres: 40-60°C

28. Wyznaczanie wartości opałowej metoda obliczeniową wg normy ASTM D 4529-01 (2011), ASTM D 3338/D3338M-09 (2014)

Wartość opałowa, czyli ilość energii wydzielana na sposób ciepła przy spalaniu jednostki masy lub jednostki objętości paliwa. Ta metoda badawcza pozwala określić ilość wydzielonego ciepła przy spalaniu paliw lotniczych przy stałym ciśnieniu. Punkt anilinowy, gęstość i zawartość siarki w próbce pozwala na obliczenie ciepła spalania przy zastosowaniu znanych korelacji.
Zakres: 40-50 MJ/kg

29. Wyznaczanie zawartości węglowodorów aromatycznych metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC) wg normy PN-EN 12916:2008.

Znana masa próbki jest rozcieńczana heptanem i stała objętość tego roztworu jest wstrzykiwana do wysokosprawnego chromatografu cieczowego (HPLC) wyposażonego w polarna kolumnę. Kolumna ta wykazuje niewielkie powinowactwo do węglowodorów niearomatycznych, będąc jednocześnie wysoce selektywną wobec węglowodorów aromatycznych. W rezultacie następuje separacja węglowodorów niearomatycznych od węglowodorów aromatycznych, w różnych zakresach w zależności od struktury pierścienia tj. jednopierścieniowe węglowodory aromatyczne, dwupierścieniowe węglowodory aromatyczne i wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne. Kolumna jest połączona z detektorem współczynnika załamania światła, wykrywający komponenty w miarę jak są one wymywane z kolumny chromatograficznej.
Zakres:

I-pierścieniowe (6-30)%(m/m)
II-pierścieniowe (1-10)%(m/m)
III- i więcej pierścieniowe (0-2)%(m/m)
Węglowodory aromatyczne wielopierścieniowe (1-12)%(m/m)
Suma węglowodorów aromatycznych (7-42)%(m/m)

30. Wyznaczanie zawartości grup węglowodorów metodą adsorpcji ze wskaźnikiem fluorescencyjny (FIA) wg normy PN-C-04100:2004 PN-EN 15553:2009.

Próbka do analizy jest wprowadzana do specjalnej, szklanej kolumny adsorpcyjnej napełnionej aktywowanym żelem krzemionkowym. Cienka warstwa żelu krzemionkowego zawiera mieszaninę barwników fluorescencyjnych. Po zaadsorbowaniu całości próbki na żelu krzemionkowym, wprowadza się alkohol dla jej desorbowania w dół kolumny. Węglowodory są rozdzielane zgodnie z ich powinowactwem sorpcyjnym na aromaty, olefiny i nasycone. Barwniki fluorescencyjne są również selektywnie rozdzielane wraz z grupami węglowodorów i umożliwiają wizualizację w świetle nadfioletowym stref aromatów, olefin i nasyconych. Zawartość każdej grupy węglowodorów jest wyrażona ułamkiem objętościowych w procentach i obliczana z długości każdej strefy w kolumnie.
Zakres:
(5-99) % (v/v) – węglowodory aromatyczne
(0,3-55) % (v/v) – węglowodory olefiny
(1-95) % (v/v) – węglowodory nasycone

31. Oznaczanie zawartości ołowiu metoda płomieniowej absorpcyjnej spektrometrii atomowej (FAAS) wg normy PB/AS-23 wg PN-92/C-04195.

Procedura obejmuje oznaczanie ołowiu w benzynach etylizowanych czteroetylkiem lub czterometylkiem ołowiu wg normy PN-92/C-04195 metodą atomowej spektrometrii absorpcyjnej. W pomiarze wykorzystywany jest spektrometr absorpcji atomowej F-my Pye Unicam LTD wyposażony w palnik szczelinowy i lampę z katodą wnękową ołowiową.
Zakres: 0,025-1,32 g/l

31a. Oznaczenie zawartości ołowiu metodą płomieniowej absorpcyjnej spektrometrii atomowej (FAAS) wg normy ASTM D 3237-12.

Metoda do oznaczania całkowitej zawartości ołowiu w benzynie. Metoda ta jest stosowana w celu zapewnienia zgodności śladowych zawartości ołowiu zgodnie z rozporządzeniami dla benzyn bezołowiowych. Próbka benzyny jest rozcieńczana i stabilizowana. Ołów zawarty w próbce jest oznaczany przy użyciu płomieniowej atomowej spektrometrii absorpcyjnej.
Zakres: 2,5-25 mg/l

32. Wyznaczanie zawartości ołowiu metodą fluorescencyjnej spektrometrii rentgenowskiej z dyspersją fali (WDXRF) wg normy ASTM D 5059-14 met. A IP 228/72 (2014) met. A, ASTM 5059-14 met. C.

Dodatek ołowiu do benzyny przeciwdziała jej nieprawidłowemu spalaniu, przez co zwiększa jej liczbę oktanową. Z drugiej strony, ołów bardzo niekorzystnie wpływa na katalityczne dopalacze spalin powodując ich zniszczenie. Związki ołowiu obecne w paliwie i spalinach wpływają również negatywnie na środowisko naturalne i zdrowie człowieka. Przy użyciu tej metody określana jest zawartość ołowiu w paliwach. Ołów w paliwach pochodzi z dodatków alkilowych, które maja na celu poprawić jego właściwości przeciwstukowe.
Zakres:
metoda A 0,04-1,032 g/l
metoda C 0,0026-0,132 g/l

33. Oznaczenie zawartości ołowiu metodą miareczkowania wg normy D 3341-05 (2016).

Metoda ta stosowana jest do oznaczania całkowitej zawartości ołowiu w benzynach, który pochodzi z dodatków przeciwstukowych. Znaną objętość próbki rozcieńcza się z ciężkim destylatem i wytrząsa z wodnym roztworem monochlorku jodu. Każdy obecny związek tetraalkilu ołowiu reaguje z monochlorkiem jodu i jest ekstrahowany do fazy wodnej jako dialkil ołowiu. Faza wodna jest oddzielana od benzyny i odparowana do małej objętości, w celu rozłożenia wolnego monochlorku jodu. Każda obecna materia organiczna jest wymywana poprzez zastosowanie kwasu azotowego, który służy również przekształceniu związków dialkilowych ołowiu w nieorganiczne związki ołowiu. Pozostałość jest rozpuszczana w wodzie destylowanej i buforowana do pH 5. Ołów pozostały w zbuforowanym roztworze jest oznaczany poprzez miareczkowanie z EDTA z ksynelonem pomarańczowym, jako wskaźnikiem.
Zakres: 0,026-1,3 g/l

34. Oznaczanie niskiej zawartości ołowiu metodą płomieniowej absorpcyjnej spektrometrii atomowej (FAAS) wg normy PN-EN 237:2007.

Dodatek ołowiu do benzyny przeciwdziała jej nieprawidłowemu spalaniu, przez co zwiększa jej liczbę oktanową. Z drugiej strony, ołów bardzo niekorzystnie wpływa na katalityczne dopalacze spalin powodując ich zniszczenie. Związki ołowiu obecne w paliwie i spalinach wpływają również negatywnie na środowisko naturalne i zdrowie człowieka. W badaniu próbkę, rozcieńczoną dziesięciokrotnie ketonem izobutylo-metylowym i zadaną jodem zasysa się do płomienia acetylenowo-powietrznego spektrometru absorpcji atomowej. Absorbancję mierzy się przy długości fali 217,0 nm i porównuje z absorbancją roztworów wzorcowych znanej zawartości ołowiu.
Zakres: 2,5-10 mg/l

35. Oznaczanie zawartości benzenu metodą spektrometrii w podczerwieni (FTIR) wg normy PN-EN 238:2000+A1:2008.

Benzen znajduje zastosowanie w przemyśle chemicznym jako produkt wyjściowy w syntezie organicznej. Stanowi wysokoenergetyczny składnik benzyny silnikowej. W badaniu, rejestruje się widmo w podczerwieni w zakresie od 730 cm-1 do 630 cm-1 próbki rozcieńczonej cykloheksanem. Mierzy się absorbancje przy 673 cm-1 i porównuje z absorbancją wzorcowych roztworów benzenu. Otrzymuje się zawartość benzenu w g/100 ml i przelicza się na ułanek objętościowy lub masowy lub w procentach.
Zakres: 0,1-20 % (v/v)

36. Określanie wyglądu zewnętrznego metodą wizualna wg normy NO-91-A235:2007 pkt. 4 ASTM D 4176-04 (2009) metoda 1.

Badana próbkę należy wlać do szklanego cylindra, wykonanego ze szkła bezbarwnego, a następnie ocenić wzrokowo w świetle przechodzącym wygląd zewnętrzny wyrobu. Badanie jest przeprowadzane w temperaturze (20?5) °C. Benzyna lotnicza spełnia wymagania, jeżli podczas badania jest cieczą klarowna, bez osadów, zmętnień i nierozpuszczonej wody.

37. Wyznaczanie barwy w jednostkach Lovibond-RYBN metodą kolorymetryczną wg normy IP 17:2010.

Procedura określania koloru barwionych i niebarwionych produktów naftowych. Stałe i półstałe produkty, jak wazelina i woski są badane w stanie ciekłym. Ta procedura oparta jest na trójbarwnej skali (czerwony, żółty, niebieski), aby zmierzyć intensywność koloru w jednostkach Lovibond?a.
Zakres:
0-70,0  czerwony
0-70,0  żółty
0-40,0  niebieski
0-3,0    neutralny

38. Wyznaczanie barwy w jednostkach Lovibond-RYBN metodą kolorymetryczną wg normy IP 569/09.

Procedura automatycznego określania koloru barwionych i niebarwionych produktów naftowych. Światło przechodzi przez próbkę ciekłych produkty naftowe lub ciekłego wosku i pada na detektor. Wynik przedstawiony jest w jednostkach Lovibond?a (czerwony, żółty, niebieski i neutralny), jako kolor próbki.
Zakres:
0-70,0  czerwony
0-70,0  żółty
0-40,0  niebieski
0-3,0   neutralny

39. Wyznaczanie barwy metodą wizualną wg normy ASTM 2392-15.

Benzyny lotnicze są barwione różnymi kolorami w celu łatwej identyfikacji ich gatunku, przez co minimalizowane jest ryzyko zatankowania samolotu paliwem złej klasy. Metoda ta obejmuje określenie dopuszczalności barwionych benzyn lotniczych.

40. Oznaczanie pozostałości po koksowaniu metodą wagową wg normy PN-EN ISO 10370:2014:12.

Pozostałość po koksowaniu, czyli całkowita pozostałość, otrzymana po odparowaniu i rozkładzie termicznym, w określonych warunkach. Odważona porcja próbki oleju umieszczana jest w szklanej fiolce i podgrzewana do 500 °C w strumieniu obojętnego gazu (azotu), w kontrolowanych warunkach i przez określony czas. Lotne substancje powstające podczas reakcji są usuwane obojętnym gazem. Zwęglona pozostałość jest ważona.
Zakres: 0,1-16 % (m/m)

41. Oznaczanie zawartości siarki metodą fluorescencyjnej spektrometrii rentgenowskiej z dyspersją fali (WDXRF) wg normy PN-EN ISO 14596:2009, ASTM D 2622-10, PN-EN ISO 20884:2012.

Zawartość siarki w paliwie ma duże znaczenie ekologiczne ? zbyt duża jej zawartość powoduje pogorszenie jakości spalin oraz może uszkodzić katalizator spalin. Metoda badawcza obejmuje oznaczenie całkowitej zawartości siarki w produktach naftowych i ropopochodnych. Próbkę analityczną poddaje działaniu pierwotnego promieniowania rentgenowskiego lampy rentgenowskiej. W trakcie pomiaru dochodzi do zmierzenia intensywności piku pochodzącego od siarki (0,5373 nm). Uzyskana wartość jest następnie odnoszona do uprzednio przygotowanej krzywej wzorcowej w celu uzyskania zawartości siarki.
Zakres:
0,001-2,5% (m/m) – dla normy PE-EN ISO 14596:2009
0,0003-2,5 % (m/m) – dla normy ASTM D 2622-10
5-500 mg/kg – dla normy PN-EN ISO 20884:2012

42. Oznaczanie zawartości siarki metodą fluorescencji w nadfiolecie wg normy ASTM D 5453-09, PN-EN ISO 20846:2012.

Metoda ta jest stosowana do określania całkowitej zawartości siarki w ciekłych węglowodorach, wrzących w temperaturze 25-400 ?C, charakteryzujących się lepkością w zakresie 0,2-20 mm2/S w temperaturze pokojowej. Próbka jest bezpośrednio wstrzykiwana bądź umieszczana w łódce wprowadzającej. Próbka wprowadzana jest do rury spalania, gdzie w wysokiej temperaturze następuje utlenienie atomu siarki do ditlenku siarki (SO2) w atmosferze bogatej w tlen. Woda wytworzona podczas spania jest usuwana a gazy spalinowe próbki są następnie narażone na promieniowanie ultrafioletowe (UV). SO2 pochłania energię z promieniowania UV i dochodzi do wzbudzenia dwutlenku siarki (SO2*). Dochodzi do emisji fluorescencji podczas przejścia ze stanu wzbudzonego (SO2*) do stanu podstawowego (SO2) dwutlenku siarki. SO2 jest wykrywany przez rurki fotopowielacza a uzyskany sygnał jest miarą siarki zawartej w próbce.
Zakres:
1-1050 mg/kg – dla normy ASTM D 5453-09
3-500 mg/kg – dla normy PN-EN ISO 20846:2012

43. Oznaczanie zawartości estrów metolowych kwasów tłuszczowych (FAME) metodą spektrometrii w podczerwieni (FTIR) wg normy PN-EN 14078:2014-06.

Widmo próbki analitycznej, pobranej z próbki po jej odpowiednim rozcieńczeniu rozpuszczalnikiem nie zawierającym FAME, rejestruje się w zakresie średniej podczerwieni. Absorbancję mierzy się w maksimum piku charakterystycznego dla estrów pasma absorpcji, w około (1745?5) cm-1.
Zawartość FAME oblicza się na podstawie pomiaru w maksimum piku pasma absorpcji, z wykorzystaniem krzywej wzorcowej, która została wyznaczona przez pomiar roztworów wzorcowych o znanej zawartości FAME.
Zakres: 0,5-22,7 % (v/v)

44. Określanie wyglądu zewnętrznego metodą wizualna wg normy PB/AS-91.

Procedura obejmuje określenie wyglądu zewnętrznego próbek paliw silnikowych (benzyny, oleje napędowe), lekkiego oleju opałowego, biopaliw oraz ciekłych biokomponentów. Metoda polega na oględzinach badanej próbki nieuzbrojonym okiem.

45. Oznaczanie sumy węglowodorów C6-C36 metoda chromatografii gazowej (GC) wg normy PB/ACH-100.

Przedmiotem tej metody jest wyekstrahowanie węglowodorów z badanej próbki wody za pomocą
n-pentanu, a następnie analiza chromatograficzna uzyskanego ekstraktu metodą chromatografii gazowej. Pomiar wykonywany jest przy użyciu chromatografu gazowego 7890A wyposażonego w detektor płomieniowo-jonizacyjny (FID) i kolumnę kapilarną.
Zakres: 0,02-150 mg/l

46. Oznaczanie zawartości węglowodorów benzynowych C6-C12 i olefinowych C12-C35 metodą chromatografii gazowej (GC-FID) wg normy PB/ACH-81.

Przedmiotem procedury jest ilościowe oznaczenie zawartości węglowodorów benzynowych C6-C12 (benzyna suma) i olejowych C12-C35 (olej), wyrażonej w mg/kg s.m. w próbkach gleb metodą chromatografii gazowej. Metoda ta polega na wyekstrahowaniu węglowodorów z badanej próbki za pomocą n-pentanu w ekstraktorze Soxtec Avanti 2050, usunięciu składników polarnych metodą adsorpcji na kolumienkach florisil/siarczan sodu, a następnie analizie chromatograficznej oczyszczonego ekstraktu za pomocą chromatografu gazowego zaopatrzonego w detektor płomieniowo-jonizacyjny. Posiadana aparatura zapełnia dokładne rozdzielenie węglowodorów benzynowych od olejów.
Zakres:
C6-C12 30-1000 mg/kg s.m.
C12-C35 30-4000 mg/kg s.m.

47. Oznaczanie zawartości węglowodorów benzynowych C6-C12 metodą chromatografii gazowej (GC) wg normy PB/ACH-124.

Przedmiotem metody jest ilościowe oznaczenie śladowych zawartości węglowodorów w glebach metodą chromatografii gazowej z zastosowaniem techniki headspace. Pomiar wykonywany przy użyciu chromatografu gazowego HP 5890 SII wyposażonego w detektor płomieniowo-jonizacyjny (FID).
Zakres:1-30 mg/kg s.m.

Warszawa, dn. 24.05.2018 r.

Klauzula informacyjna
Szanowni Państwo,

W związku z rozpoczęciem stosowania z dniem 25 maja 2018 r. przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady RODO UE 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zw. z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej zwane: RODO) koniecznym jest dopełnienie przez Administratorów obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 13 lub 14 RODO.

Wobec powyższego Warter Fuels S.A. z siedzibą w Warszawie uprzejmie informuje o poniższym:

1. Administratorem Państwa danych osobowych jest Warter Fuels S.A. z siedzibą w Warszawie przy ul. Koralowej 60.
2. Państwa dane osobowe zostały pozyskane i będą przetwarzane na potrzeby związane z realizacją następujących celów:
a) zawarcia, wykonania i kontynuacji umów handlowych towarów oraz usług oferowanych przez Administratora,
b) wykonania ciążących na Administratorze obowiązków prawnych (w szczególności: wystawianie i przechowywanie faktur, dokumentów sprzedaży i innych dokumentów księgowych, rozpatrywanie reklamacji),
c) ustalenia, obrony i dochodzenia roszczeń,
d) marketingu bezpośredniego,
e) tworzenia zestawień analiz i statystyk (na potrzeby wewnętrzne Administratora),
f) weryfikacji wiarygodności płatniczej,
g) wsparcia obsługi,
h) szeroko pojętej współpracy handlowej, na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a, b, c, d, e, f lub art. 9 ust. 1 oraz ust. 2 lit. a, b, c, d, h, i, j – ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.,
i) obsługi postępowań reklamacyjnych z tytułu gwarancji i rękojmi;
3. Z Administratorem danych osobowych można skontaktować się pod adresem siedziby Warter Fuels S.A. ul. Koralowa 60, 02-967 Warszawa lub pod adresem miejsca położenia zakładu produkcyjnego, ul. Chemików 5, 09-411 Płock.
4. Z inspektorem ochrony danych można kontaktować się we wszystkich sprawach związanych z przetwarzaniem Państwa danych osobowych oraz korzystania przez Państwa z praw związanych z przetwarzaniem danych. Adres email do kontaktów z inspektorem danych osobowych: iod@warterfuels.pl.
5. Podstawą prawną przetwarzania przez Warter Fuels S.A. Państwa danych osobowych jest:
a) spełnienie ciążących na Administratorze obowiązków prawnych umożliwiających zawarcie i realizację umowy handlowej (zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b RODO),
b) spełnienie ciążących na Administratorze obowiązków prawnych umożliwiających zawarcie i realizację umowy usługowej (zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b RODO),
c) wykonywanie przez Administratora danych osobowych prawnie ciążących na nim obowiązków w zakresie, w jakim przewidują to przepisy szczególne (zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c RODO),
d) prawnie uzasadniony interes w celu obsługi, dochodzenia roszczeń i obrony swoich praw w razie zaistnienia sporu (zgodnie z art. 6. ust. 1 lit. f RODO),
e) obowiązujące przepisy prawa i instrukcje opracowane na ich podstawie.

Treść z RODO art. 6 (wyciąg)

Zgodność przetwarzania z prawem
1.Przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy ? i w takim zakresie, w jakim ? spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków:
b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy;
c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze;
d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej;
f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem.
6. Państwa dane osobowe mogą być ujawniane przez Warter Fuels S.A. podmiotom z nim współpracującym w szczególności:
– podmiotom świadczącym usługi rachunkowo-księgowe,
– podmiotom świadczącym usługi prawne,
– podmiotom świadczącym usługi windykacyjne,
– zajmującym się doradztwem podatkowym,
– podmiotom świadczącym usługi BHP i PPOŻ,
– podmiotom świadczącym usługi informatyczne,
– Poczcie Polskiej oraz innym firmom kurierskim,
– podmiotom świadczącym usługi transportowe,
oraz organom administracji państwowej.
7. Podanie danych osobowych, w przypadku gdy jest wymogiem ustawowym, jest obowiązkowe. W przypadku współpracy o charakterze cywilnoprawnym podanie danych osobowych jest dobrowolne ale ich niepodanie będzie oznaczało, iż nie będzie możliwe rozpoczęcie i realizacja współpracy. Podanie danych do otrzymywania treści marketingowych jest dobrowolne, a ich nie podanie oznacza, iż nie będą Państwo otrzymywali żadnych informacji.
8. Państwa dane osobowe przetwarzane są przez:
a) okres zawarcia i wykonywania praw oraz obowiązków związanych z realizacją danej umowy,
b) okres niezbędny do dokonania weryfikacji wiarygodności płatniczej przy zawarciu, przedłużeniu lub rozszerzeniu zakresu danej umowy lub kolejnej umowy, co dotyczy także danych uzyskanych przez Administratora z innych źródeł,
c) okres niezbędny do ustalania, obrony i dochodzenia roszczeń, obrony praw w toku postępowań sądowych, administracyjnych i innych przed organami administracji państwowej, do wykrywania nadużyć i zapobiegania im,
d) przez okres niezbędny do posprzedażowej obsługi,
e) okres, w którym przepisy prawa nakazują przechowywać dane osobowe (np. przepisu prawa o rachunkowości, podatkowe),
f) okres, w którym Administrator może ponieść konsekwencje prawne niewykonania obowiązku, np. otrzymać karę finansową.
9. Dane osobowe przetwarzane na potrzeby marketingu produktów i usług Administratora, na podstawie uzasadnionego interesu prawnego, będą przetwarzane do czasu zgłoszenia sprzeciwu przez osobę, której dane dotyczą.
10. Dane osobowe przetwarzane na podstawie odrębnej zgody będą przechowywane do czasu jej odwołania.
11. Przysługują Państwu poniżej wskazane prawa związane z przetwarzaniem Państwa danych osobowych:
a) prawo dostępu do treści swoich danych osobowych, ich sprostowania (poprawiania, uzupełniania np. w sytuacji, gdy są nieprawidłowe lub niekompletne),
b) prawo do żądania usunięcia (jeżeli prawa pokrewne na to pozwalają) lub ograniczenia przetwarzania swoich danych osobowych,
c) prawo do przeniesienia danych do innego administratora danych osobowych (jeżeli istnieje ku temu techniczna możliwość),
d) prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych przez Administratora na podstawie uzasadnionego interesu Administratora lub wobec przetwarzania w celu marketingu bezpośredniego,
f) Prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie (bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem),
g) prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego tj. Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Z poważaniem

Zarząd Warter Fuels S.A.